به نام خدا ی بزرگ

سلام . این نامه ایست از یک برادر دور افتاده از خواهر خوبش به همان وجود نازنین .

سلام آبجی . خوبی ؟؟؟؟ الهی قربونت برم .

روزهای طولانی زیادی را در فراقت گذراندم ، اما فقط گذران بود و بس . همه چیز بود به جز احساس  و درک زیبایی . آیا بدون وجود عزیزان زیبایی را می توان دید و تعریف کرد  ؟ اصلا زیبایی از چه حاصل می شود .

خواهر نمی دانی ، از اینکه به یادت بودم اما روزگار مجال جویا شدن از احوالت را به من نمی داد ، ناراحت کننده ترین لحظات را گذراندم .

ولی حال این را می دانم که باز هم روی خوش روزگار را به وضوح لمس می کنم و می توانم از خواهرم خبر بگیرم ، توانایی صحبت کردن با او را بازیافتم . باز هم می توانم چهره زیبا و معصومش را به نظاره بنشینم .

خداوندا از این بزرگتر نعمتی را نمی توان به یک مرد داد . خدایا هزاران بار شکر گذارت هستم ، و در همین لحظه دست به درگاهت ، التماس می کنم هیچ  خواهر و برادری را از هم دور مکن .

انقدر مملو از احساسات زیبا هستم که نمی دانم چه و چگونه بنویسم . ولی فقط این نکته مدام در تمام سلولهای مغزم دور می زند که خواهر دوستت دارم ، و آروز می کنم هر جا و در هر موقعیتی هستی خداوند بزرگ پشت و پناهت باش و بدانی که برادرت در همه حال به یاد توست .

در انتها دوست دارم چند کلامی با مخاطب عزیزم حرف بزنم .

دوست خوب بنا به دلایل شخصی  دیگر نیت نداشتم دست به نگارش در این مقال بزنم ، تا اینکه باز هم خواهرم از من خواست که شروع کن .

خواهر چشم می نویسم از دل از برای تو نازنین خواهر . 

                            به نام خدا و به یاد صاحب عزای اصلی محرم

  اسلام علیک یا ابا عبد الله

سلام دوستان . این بار بر آن شدم تا مطلبی مناسبتی تقدیم کنم به همه عاشوراییان عالم امید است تا از دل برآید تا بر دل نشیند .

به غم کده عاشورا خوش آمدید . نمی دانم چگونه وارد این دریای عظیم شوم تا از شدت قصه غرق نشوم و توانم با ذکر حسین ( ع ) باز هم به زندگی باز گردم و بتوانم عاشورایی زندگی کنم  . با کمبود واژه روبرو شده ام یا بهتر است بگویم از میان خیل لغت محزون در این باب مانده ام از چه و چگونه و از کجا شروع کنم . ولی هر چه هست نور است و بس .

            «  خداوندا این روزها را از ما و ما را از این روزها جدا نگردان »

سال شمار عمرم را محرم قرار داده ام و امید به زندگیم را از محرم تا محرمی دیگر تنظیم می کنم و همیشه از او می خواهم تا مرا تا محرم بعدی عمر دهد تا باز هم مجال توبه در مجلس حسین را پیدا کنم .

چگونه باشیم در این روزها ؟؟؟؟

خدایا من می دانم شیعیان بیش از دیگر حسین دوستان به این روزها ارج می نهند . اشک و غم اولین و آخرین حرف این روزهاست ، توبه تنها محور فکری حیسن دوستان واقعی در این ایام است . خدایا از خود غرق در گناهم شروع می کنم ، که می دانم لااقل تا مدتی خود را از این دامها دور می کنم . چگونه ؟؟؟ آری با اشک بر حسین ( ع ) و آل او و تجسم غم آنها و گریه بر مظلومیت حسین ( ع ) و آل حسین ( ع ) و یاران او . خدا یا مرا هم جزو آنهایی قرار ده تا با توبه واقعی در این روزها راه او را پیشه خود سازم .

           « بار الا ها توفیق توبه واقعی در این روزها مارا عطا فرما »

کمی دقت کنید در خواهید یافت که عزیز دوست ترین مردمان دنیا ما ایرانیان هستیم و به جرات می گویم که جماعت مرده پرستی نیز هستیم . ولی با این حال داغ عزیزترین عزیزمان بیش از یک سال جگر سوز نمی باشد . ولی در عجبم ماتم حسین( ع )  چیست که هر چه پیرتر می شود تازه تر می شود و گویی در زمان ما رخ داده و عینت پیدا می کند و هیچ گاه کهنه و دل زده نمی شود . آخر حسینا تو با ما چه کرده ای که هر سال حریص تر از قبل در حسرت رسیدن این ایام روز به شب می رسانیم و از خداوند می خواهیم که :

                  « بار خدایا این محرم آخرین محرم عمر من نباشد »

و من عقیده دارم جلای دل به وسیله اشک های این ماه است که مولد این احساسات داغ می باشد ، عشق حسین ( ع ) زاینده این افکار دیوانه وار است .

دوستان هرگز نیت نداشته و ندارم روضه خوان باشم چون قرار دادن و متصور کردن خود در این جای گاه برای من بار گرانی است که لیاقت آن را نخواخم یافت ، با بیان این مطلب می خواستم بگویم از دید من : هیتلر با جنایاتش ، صدام با قصاوتش ، چنگیز و تمام خون خواران عالم در پرنوده جنایاتشان این چنین صحنه دل آزاری را نتوانستند خلق کنند . آخر چگونه می توان در حق عزیز ترین موجودات عالم این چنین ظلمی روا داشت ؟؟؟

 و باید معترف شوم از دید من این عظمت حسین و خاندانش است که محرم را تا ابد در بین همه ادیان زنده نگاه می دارد .وفای اباالفضل ،  حماسه علی اکبری و شهادت علی اصغری و طفلان زینب ، داغ و تشنگی ، رشادت یاران و داستان حر بن یزید ، روضه های زینب ، گریه های رقیه فغان از جدایی و غربت ، اف بر این همه ظلم و نامردمی و نفرین بر این قوم بی وفا ، اشک بر این همه جفا و آه از این همه غریبی آل حسین ( ع ) .

   « خدایا تا دنیا دنیاست بر این قوم عذاب ببار و هیچ گاه روز خوش بر آنها ننما »

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست ، خدایا مرا بکش تجسمش هم پریشان کننده است ، آخر مگر من هم شیعه نیستم ، مگر من  را هم از نسل بنی هاشمی خلق نکردی ؟؟؟ چرا مرا یاور حسین و اباالفضل قرار ندادی ؟؟ و این است آروزی هر شیعه حسینی . بار گناهان مرا از این جای گزینی باز می دارد اما از خدا می خواهیم که :

 « تو را قسم  به غربت زینب ، گریه های سه ساله و به ناله های سجاد ( ع ) حسینی واقعی قرار بده »

با آمدنت گریه می آری

وز شنیدنت اشک می باریم

از تجسمت فکر می ماند

از کدام بشر این ظلم بر آید

ای همه صاحب خوبی ها

ای حسین خامس آل عبا

از برایت خون همی باریم

تا که ما را دهی بهشت جاویدان

ای حسین ای برادر عباس

وفای عباس را به ما عطا فرما

یا حسینا این محرم آخر نباشد ما را

تا قیامت ما را محرمی بنما

دوستان حلال کنید و ما را در حالات معنوی این روزهای عزیز فراموش نکنید .

تقدیم به هم عاشوراییان . التماس دعا .

 به تنها چيزي كه مي انديشم آرامش است . و آن را تنها آرزوي دست يافتني خود تلقي مي كنم .

قبل از اينكه بپرسيد چه ربطي به سحر خيزي داره جواب مي دم كمي صبور باشه ؟

اولين بار موضوع سحر خيزي چند روز پيش به ذهنم خطور كرد و در دفترم چند سطري در مورد آن نگاشتم ولي بسنده نكردم و تصميم گرفتم در مقالي ديگر كه همين سطوري است كه ملاحضه مي فرماييد نيز دست به تحرير ببرم و چند خط اول از همه براي كمك به خودم و بعد براي ديدن دوستان بنگارم اميد است كه مرا عفو كنيد و خوشنود شويد .

سحر خيزي از ديد من يعني شروع روز با ديدن زيبايي هاي سحر و اول صبح از هواي خنك آن هنگام تا بوي خوش نسيم صبح گاهي و الوان آن موقع و شبنم و مه صبح دم تا شروع طلوع كه اوج زيبايي آن زمان از روز است .

خب روزي كه با اين روحيه آغاز شود مسلما روز شادي خواهد بود .

 ولي من تا شنيده ام از احوال بزرگان آن ها را اهل شب زنده داري و سحر خيزي توصيف كرده اند و هميشه اين خصلت را در همه آنها به صورت برجسته شرح داده اند .

در مورد خودم اولين نصيحتي كه هميشه پدر در حقم كرده است ايجاد اين خصلت در من بوده است كه اعتراف مي كنم در تحقق اين امرتا حدودی ناموفق بوده ام . ولي روزهايي را كه توفيق  يافتم با سحر خيزي آغاز كنم روزهاي موفقي براي خود مي بينم زيرا با مقايسه آن معدود روزها با ديگر ايام زندگيم اين نتيجه گيري كاري بس سهل مي نمايد .

الهام بخش ترين بخش روز به نظر من سحر است ، گذر كوچكي به ماه رمضان كنيم خواهيم ديد كه زيباترين لحظات اين ماه اوقات سحر است .

خداوندا تو را قسم مي دهيم به الهام سحر ، به شبنم اشك نما ، به بوي نسيم ، به زيبايي طلوع   ما را توفيق درك سحر ده تا توانيم با سحر خيزي پا به عالم معني نهيم .

من در سحر عاشق شدم                         

بعد از سحر فارق شدم

اندر سحر گاه دگر

من باز هم عاشق شدم

اما نمي دانم چرا ؟

اين باز ديوانه شدم

تقدییم به دو خواهرم

اری تقدیم به تو که از بهتر بهتری .

می خواهم به یادت و با یادت شروع کنم تا یادت همیشه در یادم باشد .

اگر دوستی و دوست داشتن جرم است خود را بزرگترین جانی دنیا می دانم . اگر محبت جفا است خدایا در همین دنیا عقوبت این جفا را نشانم ده با اغوش گشاده میزبانش خواهم شد .

بار الها در جهانی بی نور هستیم نور خود را بگستران عشقت را در وجودمان فعال کن . خدایا ما را قدرتی ده تا توانایی درک همه چیز را با عشق داشته باشیم .

ای زیبای تمام ناشدنی ما را ذوق درک زیبایی ده . ای تنها لایق پرستش پرستشت را با درک به ما نشان ده .

ای خدای بخشاینده سیاهی دل ما را بزدا تا توانایی درک زیباترین زیبا را داشته باشیم .

خداوندا فعل دوستت دارم را از دوست داشتن تو صرف می کنم . مرا لایق دوست داشتنت قرار ده تا با مهر تو مهر ورزی را توانم .

پروردگارا . خود را تقدیم تو می دارم . با من کن و از من ساز هر انچه خود اراده کنی . از اسارت نفس رهایم کن تا انجام اراده ات را بهتر توانم . مشکلاتم را بگیر تا پیروزی برانها شاهدی باشد برای کسانی که با قدرت تو عشق تو و راه تو یاریشان خواهم کرد . باشد که همیشه بر اراده تو گردن نهم .

                                                    امین